خبوشان نامه -اثرآقای موسی الرضا نظری

حدود خبوشان بود دوره ی پارتیان     که  نامند  "استو"  هم از   باستان

همان  گفته اند مردمان  "استون"       به یونان زمین مردمان "آستوئن"

که آساک باشد همان "عَشق"و "اشک دگر هم  که نامند همو را"ارشک"
                                    

ازاین بوم و بر مرز بیگانگان             به پس راند ه  شد  سوی  تورانیان

حماسی سراید سخن گویمان      چو  فردوسی ام  ،  شاعر    آسمان

نوازنده ، بخشی بود این زمین        حماسی  نوازنده   و     راه     دین

همه شهره انداین زمان هرزمان   به دوران بماند  هم آهنگ وهم  نام شان

نشان مانده ازرسم های کهن            همان نورُزی، یزدَن اباد ،فرود کهن

چو آن تیر گان ، مهرگان، فرّخان         چو  بهمن ، کهن دیه ها  برسلان
                                                                                   

همه جشن گاه ،بزم گاه بوده است    همه مرز مان  رزم گاه  بوده است

همه شهر ها،دیهها حدّ قوچان زمین    بیا  و  ببین   خاک  مردان    دین

دوین هم کهنه قصبه ی  آستوئن     چو "خوجان"  که سر باشد از هر دوین

که جایش به گلیان بداد  سالیان         حکومت به  شروان  رسید بعد از آن

همه بخشی ازخاک قوچان بُدند          همه  ترک وکرد   یار  فارسان  بُدند

زآستی واز خروه  یِ     باستان         چه گویم ؟ که شاید بود  "آسک"  آن

دگر فارُج ونوق  و   فرهادیان           همان داغیان ،داهگان شاخه ی پارنیان

هم اززادک و برگر و   مایوان             همی    زاده اند     دانشی   مردمان

زصاعد همان قاضی وخاندان              نشابور    هم  آوازه    شد   جاودان

فراتی، قشیری، دَلویی همان          ز خوجان  دبیری  به دربار سِمجوریان

خنیده به تبریز مردهنرسنگلاخ           اگر  هم  ندارد  همان    بار و و کاخ

به "نوعی" خبوشان بشدجاودان        که ایزد  دهد هم  صله  دهد  امان

"پی افکندم ازنظم  کاخی  بلند          که  از  باد و  باران   نیابد گزند   "
    

هم ایران و کیهان بنازد  بدان               هنر ها  بماند    ز  ما     جاودان

اگر گفته ام وصف آن بی کران               مرا  رفته  گیر  ،هم  بماند از آن

اگرمُردَم و دور ازاین  شهرمان               به تابوت زرّ ین  برید     مهرمان

به نوعی که رفتند سالکهزار              از این خطّه  شد نام شان  یادگار

قشیری که اویست مردخدای             از این بوم وبر هم عزیز است جای

همان نجم دین بوالموفق سعید        به آفاق صیت اش چو عنقا رسید

شهیدان  این مرز همه نامیان        چو فرزانگان ، دانشی راستان

بپیچیده است در جهان  نام شان     چو رستم  از آن   نامه ی  باستان

 اگر پایتخت اش بخوانی رواست     که هم معنوی ، میهنی پیش ماست

 

بدین  فخر عالم  بُوَم  در جهان             که  قوچان    بود   تاج     ایرانیان

خدایا   به پاکی     مردان   دین            به خون شهیدان  این   سر زمین

ازین شهر ما  درد وغم دور کن             روان  شادمان ، هم پر از نور کن

به جا ماند  از  مهر مان  جاودان           بماند  جوان  تا   بگردد    جهان

/ 2 نظر / 50 بازدید
علی اکبر

عالی بود

نظری

سلام حاصل بیست سال تحقیق وژرفنگری است که یک باره فوران نموده است وگرنه ما کجا وشعر کجا ادعایی ندارم بااعتذار فراوان .نظری